Wydaje mi się, że może chodzić o sterylność produktu. GT2 było – ośmielę się użyć tego określenia – skrajnie prymitywne pod względem graficznym. Pozostawiało pole dla wyobraźni, pozwalało imaginacji wcisnąć swoje „trzy grosze” pomiędzy zlepek pikseli, hucznie określany samochodem. GT4 nie daje Ci takiej możliwości. W GT2, jeśli tylko chciałeś, mogłeś zobaczyć motion blur. W GT4 również możesz go zobaczyć, ale tylko w dwóch wypadkach: gdy w photo drive ustawisz migawkę na 1/60 sekundy podczas gdy samochód przemieszcza się 250kph. Albo jeśli skopciłeś krzak trawki, co – jak sądzę – pozwala Ci równierz uwierzyć że w dłoniach nie trzymasz pada, ale pokrytą zamszem Momo Sport z czerwonymi przyciskami oznaczającymi podtlenek azotu. Wyobraźnia jest cholernie ważna, a twórcy gier doskonaląc grafikę i oferując nam cuda w postaci 1080p@60fps (pozdro Deevaa, Twoje główne kryterium wyboru gry) odbierają miejsce na nią. Nie mam do nich absolutnie żadnych pretensji – efekt jest powalający, ale pod jednym warunkiem – że masz małe wymagania. Albo że dopracują produkt w najmniejszym szczególe, odwzorowując rzeczywistość do tego stopnia, że wyobraźnia po prostu przestanie być wymagana by skompletować doznania. Wyobraźnia uzupełniała wszelkie braki graficzne GT2, od płaskich jak kartka papieru felg aż po drzewa które mógłby zrobić w paincie 5-latek. W GT4 zaś dostaliśmy większą szczegółowość, ale wyobraźnia została wyproszona z salonu co – w połączeniu z niedoróbkami – zaowocowało totalnym krachem. Pomiędzy te piksele nie dało się wcisnąć blura, bo zmysł wzroku kłócił się z wyobraźnią wpychając mózg w imadło. Podobnie drzewa. Samochody były bardziej dopracowane, ale nie tak jakbyśmy tego chcieli. Wkopując wyobraźnię i wciskając nam coś gorszego niż się spodziewaliśmy ma – przynajmniej dla mnie – jeden efekt: magia ginie. Nie czerpię z GT4 takiej radochy jak z GT2, nie widzę gry równie dobrej co gra z (o zgrozo!) poprzedniej generacji konsol. Fakt faktem, fizyka przeszła ewolucję, mapowanie środowiska nie polega na niemal sztywnym przyklejeniu refleksów (w postaci białych pasów) do bitmapy pokrywającej samochód, dodano nowe niuanse (Zabawa settingami <3) i ogólnie jest lepiej ale – paradoksalnie, nieprawdaż? – za razem jest gorzej. Wszystko przez niedoróbki i niedobór mocy obliczeniowej. Chcę wierzyć, że GT5 pomoże mi odzyskać wiarę w symulacje, ale boję się że nie podoła moim wymaganiom. O Forzie Motorsport, X’owym konkurencie GT nie wspomnę nawet słowem, bo jeśli za jedną z najważniejszych cech gry uważa się dynamiczne monitorowanie ciśnienia w ogumieniu, to nie mam więcej pytań. Co do GT5 – przekonamy się za jakiś czas, czy Kazunori dokonał cudu i spełnił moje oczekiwania. A są one niezwykle (no dobra, złe słowo) precyzyjne: chcę się poczuć jak na drodzę. Chcę zobaczyć pieprzony efekt zwężania się drogi przy 230 kph, przestać postrzegać drzewa jako drzewa i usłyszeć jak akustyka silnika niesie się echem od ścian tunelu strasząc ptaki siedzące na okolicznych drzewach. Nie oczekuję free-roamingu (zepsułoby to odsłonę cudnej serii), ale oczekuję że wyobraźnia przestanie być potrzeba, bo komplet doznań z jazdy zamknie się w płycie Blu-Ray włożonej do mojej PS3. I pokornie błagam, by duchy mocy, Bóg, czy ktokolwiek inny, jak tam go zwiecie, sprawiły aby tak się stało. Chcę symulatora, który wgniecie w asfalt rzeczywistość i spali na niej gumę za pomocą plującego ogniem pojazdu, który następnie ruszy i otworzy za sobą wrota piekła. Chcę Gran Turismo 5+.

Czy jestem PetrolHeadem? Z całą pewnością. Dlatego gdy wysiadam na stacji benzynowej, pierwsze co robię, to biorę bardzo głęboki wdech. Bo niewiele rzeczy może się równać z zapachem pospolitej 98. A jeśli to BP Ultimate, łapie odlot.

Na koniec pozwolę sobie przytoczyć dwie sentencje. Pierwsza głęboko zapadła mi w pamięć, ale skąd jest – nie mam pojęcia. Druga zaś została wypowiedziana przez Jeremy’ego Clarksona.

• Nie słuchaj żony. Nie słuchaj lekarza. Słuchaj serca. ["Kup supersamochód." należałoby dodać ]

• Szybkość jeszcze nikogo nie zabiła. To nagłe zatrzymanie pozbawia nas życia.

I z obydwiema się zgadzam. Dlatego kiedyś wydam na samochód krocie, a moja żona/dziewczyna urwie mi z tego powodu łeb. Ale pieprzyć to, będę miał swój supersamochód! Supersamochód kupuje się sercem, nie rozumem. Dlatego większość kobiet nigdy nie pojmie, dlaczego niektórzy faceci wydają tyle kasy na samochód. Nie chodzi o budownie ego. Chodzi o fakt, że spełniasz marzenie, zaspokajasz chłopca, który siedzi wewnątrz każdego faceta od narodzin, aż do zgonu. Mój ma się dobrze, nie wiem jak Wasz.

Take Care.

Pierwszy raz, parę lat temu, obok Buckingham Palace akwamarynowy Gallardo spowodował że zapieprzyłem głową w słup. Bolało jak cholera, bo byłem w półbiegu wyciągając aparat.

Drugi raz, siedząc koło ul. Tuwima. Jedyny raz gdy widziałem Lambo w Polsce.

Trzeci raz w Londynie. Czerwony Gallardo, przez którego o mało co nie rozjechał mnie dwupiętrowy autobus. Musiałem przeciąć ulicę pod National Gallery, a to proste nie jest, szczególnie koło 13, gdy wszyscy jadą na lunch.

Czwarty raz. Czwarty raz, gdy za sprawą głodu poszedłem szukać jakiegoś BurgerKinga czy McDonald’s, i moje oczy znalazły szyld Lamborghini London. Głód? Jaki głód do cholery, tam jest Lambo! Tam, to znaczy za szybami o grubości 20cm które w założeniu mają przetrzymać uderzenie czołgu. Chociaż zanim czołg by wjechał w ten salon, wszystkie samochody dawno zostałyby ewakuowane przez oddział S.W.A.T.

Więc byłem tam raz, o czym pisałem już przy okazji relacji z Londynu. Dlaczego zatem do tego wracam? Dzisiaj w moje łapska dostał się pierwszy egzemplarz TopGear Magazine Edycja Polska. I gdy otworzyłem go na randomowej stronie zobaczyłem po raz enty samochód, który jest prawdopodobnie dziełem obcej cywilizacji. A nawet jeśli stworzyli go ziemianie, to mają pakt z diabłem/amerykanami* (niepotrzebne skreślić) na wykorzystanie technologii gniotącej swą nowoczesnością awionikę F-35 Lightning II i wszelkie Black Planes. I mimo że widzę go kolejny raz, dopiero w obiektywie TopGear zadziałał tak jak powinien. Podniosło mi się tętno, a źrenice rozszerzyły się do granic. W pełnej okazałości, widziałem myśliwiec drogowy. Lamborghini Reventon. Agresja w najczystszej postaci. Nie wiem, jak do tego doszło. Siedziałem w Murcielago LP640. I byłem święcie przekonany że nic brutalniejszego i jeszcze bardziej wybuchowego nie da się zrobić. Ale jednak, udało im się. Ktoś udał się w LP640 do Centro Stile i rzucił od niechcenia „Zróbcie coś z tym.”. Garstka ludzi o ognistym spojrzeniu wtoczyła Murcielago do garażu i zamknęła drzwi by w spokoju zająć się kondensacją DNA tego samochodu. Eksterpolowaniem absolutnego ekstremum motoryzacyjnego świata. I znów im się udało. Efekt jest absolutnie piorunujący. Policjanci wypuszczają bloczki z mandatami, przechodnie gapią się wykazując spadek IQ do ujemnego poziomu, a starzy ludzie w promieniu 15km padają na zawał powodowany odgłosami eksplozji atomowych następujących z częstotliwością do 10 000x na minutę. Włosi zredukują populację starych ludzi o 3/4 używając do tego 21 samochodów. A ja będę żył w nadziei, że któregoś dnia zobaczę jeden z 20 Reventonów. Chyba że udam się do muzeum Lambo, albowiem tam wyląduje przedseryjny, oznaczony 0/20…

Raz na jakiś czas, pośród pseudooficjalnych wizji nowych konsol do gier, takich jak Y-Box czy PS3 wyglądające jak dwa stojące na sobie PS2, trafi się prawdziwa perełka. Przeglądając dzisiaj ciemne zakątki internetu natrafiłem na coś, co śmiało mogłoby uchodzić za nowe PSP. A pojawiło się w czeluściach sieci stosunkowo niedawno, albowiem nastąpiło to wczoraj. Przyglądając się bliżej zdjęciom można zauważyć jeden jedyny mankament – umieszczenie triggerów (w tym wypadku raczej buttonów) L/R. Reszta to sam cud, miód i orzeszki. W polewie z sosu high-tech. Ale dość chrzanienia, pooglądajcie coś, co spowodowało że zacząłem zastanawiać się nad moddingiem własnej konsoli. CUDO!

(Kliknijcie „otwórz w nowym oknie/karcie” lub „Pokaż obrazek” by zobaczyć rendery w 1280×720.)

Wygląda absolutnie PRZEFENOMENALNIE. Jeśli PSP2 (ponoć już nad nim pracują…) będzie wyglądało w ten sposób (na co szanse są bliskie zeru, to są amatorskie rendery) to składam preorder na nowego handhelda. Ehh, co ja plotę, i tak go kupię

THX For reading, take care!

__________________________________________________________________

Wyjaśnień słów kilka – jako że mam okresowego bana na PS3 i PC (oficjalnie do 20.03.2008…, nieoficjalnie trwał z 8h), nie pisałem na wordpressie przez jakiś czas (co dało się zauważyć). Obiecuję jednak poprawę, bo doprowadzam do końca pewne sprawy i będę miał więcej czasu na klepanie. Recenzja Paradise (ukończona w ok. 75% na chwilę obecną) powinna pojawić się jeszcze w tym tygodniu, najpóźniej w poniedziałek rano. Jeszcze raz sorry za okresowy zastój (ktoś tu jeszcze zagląda?), obiecuję poprawę i z ogromną chęcią powitam Was w mych skromnych (1440×900) progach. Dzięki za czytanie!

Nie wiem co za kretyn wywrócił tego F126P, ale mówię – wyobraźnia robi swoje. Efekt nalezy zaliczyć do raczej udanych.

Przy okazji chciałbym polecić wszystkim zgromadzonym świetne słuchawki – Sennheisery CX300. Gdybym był pewnym osobnikiem z sram.pl wpis nosiłby tytuł „Nowy nabytek ” i zawierał opis samej transakcji dokładniejszy niż niektóre wpisy w kartotekach CIA (Włącznie z godzinami, kurierem i innymi rzeczami które nikogo nie obchodzą). Eniłej, wracając do słuchawek – „przesiadłem” się z innych Sennheiserów (MX-55 Street) i stwierdzam, że nowe są nieporównywalnie lepsze. Mają wszystko to, czego brakowało mi w poprzednich Senkach – mięsisty bas i blokowanie hałasów z zewnątrz oraz lepsze odwzorowanie tonów wysokich. Za ich wadę możnaby uznać dość wąską scenę muzyczną (tak typową dla dokanałówek), ale mi to jakoś zbytnio nie przeszkadza. A przede wszystkim, są diabelsko głośne (a może to sprawa odpowiedniego blokowania hałasów) – na MX55 niektórych kawałków słuchałem na maksymalnej głośności odtwarzacza (30/30), a na tych ściszam do 15/30, bo inaczej nie szłoby wytrzymać. Nadają się do gier, pod warunkiem że monitor/telewizor/głośniki (do czego tam podłączacie) nie szumi na wyjściu. Są absolutnie bezlitosne dla tego typu mankamentu i przyznam szczerze, że dopiero teraz jestem w pełni usatysfakcjonowany moim odtwarzaczem MP3 (Samsung YP-F1Z). Co racja, to racja – odtwarzacz musi być dobry. Jeśli ktoś kupuje byle shit za 150zł i oczekuje cudu wpinając w to słuchawki za kwotę przewyższającą wartość samego MP3, to srogo się zawiedzie. Nie ma cudów. Ogólnie jak na razie spisują się dobrze (mam je niecałe 24h, ale mniejsza o to), zobaczymy jak będzie na dłuższą metę.

Take Care

Kilka godzin temu po raz kolejny wzbiłem się na wyżyny własnych umiejętności (nie jest to maks, nad tym cały czas pracuję) i wykręciłem kolejny rekord w Stuntrunie w demie Paradise. Poprzednio było 3,5 miliona, tym razem postanowiłm pójść kawałeczek dalej i przebić się przez 4 mln. I udało mi się to. Nowy haj skor to 4 333 640 punktów. Wszystkie 15 billboardów padło. Podobnie jak superjumpy i smashe. Teraz pozostaje jedynie przebić się przez barierę 5 milionów (mam na to około tygodnia, potem dorywam pełniaka), a to nie powinno być zbyt trudne, szczególnie gdy się rozkręcę. Zapowiada się piękne przedwiośnie. Pachnące spaloną gumą i benzyną. Taak…

Take Care.

Na dzisiaj (wczoraj?) na 21:00 byliśmy ustawieni na rundkę Burnouta. Jako że serwer EA zaczęły działać (a w zasadzie skończyły, o tym za chwilkę) niemal pełną parą i obsługują teraz do 8 graczy/pokój, w końcu nie musieliśmy się ograniczać do 4 graczy. Wszystko było ustawione, ja jak idiota leciałemdo domu ze spaceru i jako pierwszy odpaliłem demo Paradise, około 20:50, by się rozgrzać. O 20:55 pojawił się Kurammi, któremu chciałem wysłać invite’a, by poszpilał z nami. Bezskutecznie, albowiem wyskoczył mi piękny komunikat informujący o niemożliwości połączenia z serwerami Paradise City. Do gry starali się dołączyć kolejni ludzie (Akatriel vel Metatron, ProChaoS vel ProChaoS, Deevaa vel Deevaa i chyba-ktoś-jeszcze-lecz-nie-pamiętam-kto) – bezkutecznie. Po 30 minutach usilnych prób postanowiliśmy wejść na chata, by – jak zawsze – pochrzanić głupoty. Tak też zrobiliśmy. Wyskoczyłem raz, żeby zobaczyć czy serwery ruszyły, jednak wróciłem po chwili, gdyż nie działały. W międzyczasie do pokoju wskakiwał Kurammi, który miał jednak starszne lagi (przyznaj się, co ciągnąłeś z neta? :>) więc wpadał i wypadał. Stały skład chatroomu (ProChaos, ja, Akatriel i Deeva) trzymał się mocno, jednak – jako że ja sprawdziłem raz, a do dobrego łatwo się przyzwyczaić – dało się słyszeć donośne prośby by ktoś skoczył i zobaczył czy serwery działają (a za „Tygryska” to bym najchętniej komuś strzelił, ten avatar jest zajebisty :]). Akatriel się podłożył i sprawdził – negative. Posiadacze WarHawka (Akatriel i Pro) poszli grać w WarHawka, Deevaa łaskawie ruszył tyłek i odpalił najbardziej skretyniałego i spapranego NFSa w historii (czytaj: ProStreet), a ja – jak to ja – ruszyłem do Burnouta. Jakież było moje zdziwienie, gdy bezproblemowo wbiłem się na online (moje szczęście: znów trafiłem na japońców, którzy mnie wykopali jak zdominowałem statsy). Szybkie wyjście z gry (mimo że cholernie mi się nie chciało, intro trwa całą wieczność) i strzelenie informacją do Akatriela, Deevy i ProChaoSa, iż Burnout działa. Ruszyli tyłki.Na początku był ProChaoS, chaos znaczy się…eeee, whateva. ProChaoS i Deevaa widzieli (i słyszeli) się równie dobrze, co dwie łodzie podwodne we mgle, w związku z czym robiłem za łącznik do póki Pro nie wpadł na pomysł, by Deeva wywalił na mnie Takedowna – wtedy musiałby pojawić się na mapie. Plan zadziałał, jak tylko się podłożyłem. Chwilę potem dołączył Akatriel i Xiemus (który zdeptał headset, what a fool! ). W pięć osób można było przetestować nowe zadania dla online. Właściwie nowe-stare zadania, bo od poprzenich różniły się tylko nazwą (też nie zawsze) i ilością graczy. Ogólnie – bez rewelacji. Naturalnie, przy samym szpilaniu była masa śmiechu (kocham te dziwne Takedowny i respawny w powietrzu), gościnnie pojawił się GraphIQ (a raczej śmignął obok, bo grał z nami może z 15-20 minut), na końcówce dołączył Evil One_ (kimkolwiek jest, pozdro). Oczywiście skończyło się kręceniem kółek dla nabicia Driftu (4,5k moje, haha) i innymi wygłupami. Trzymaliśmy się dość długo, ale gdy ludzie zaczęli wychodzić, wykruszyło się całe towarzystwo. Grunt, że funu było sporo Udało mi się nawet zrobić jednego off-screena, gdyby nie to że baterie w aparcie są na wykończeniu myślę że nagrałbym gameplay

Leżę

 A dzisiaj postaram się dodać jeszcze coś o bardziej poważyn wydźwięku, ale to później. Na razie jestem w fazie lolcatowania

Take Care! 

HEPI NJU JER!

i iść spać. Bo poza konsolą, nie znalazłem innej, ambitniejszej rozrywki.

No, to mykam grać. Szukajcie mnie@PSN

EDIT@1322hrs, 01.01.08

Właśnie otworzyłem szafę i wyleciały na mnie moje zeszyty. Jak dobrze wiedzieć, że na jutro mam napisać wypracowanie i przeczytać lekturę. + odrobić jakieś popieprzone zadania z gatunku i-tak-do-niczego-mi-się-to-nie-przyda. Szlag by to trafił i byłby spokój, bo ku*wica mnie bierze na myśl o ślęczeniu nad książkami w dzisiejszym dniu, który jest przecież „wolny od nauki”. Sranie w banię. Idę robić te cholerne zadania.

EDIT2@1330hrs, 01.01.08

Pierdolę, nie robię.

Zauważyłem u siebie dziwną rzecz. Otóż nie wytrzymam więcej jak 3 tygodnie bez grania w gry od Namco z jednej konkretnej serii – Ace Combat. Jakiś czas temu katowałem Ace Combat X: Skies Of Deception na PSP, napisałem jego reckę i odstawiłem samoloty na bok. Na próżno, albowiem ledwie trzy dni temu przeglądając moją kolekcję tytułów na PS2, zauważyłem Ace Combat ZERO: The Belkan War. Pochwyciłem pudełko z grą, władowałem płytkę do czarnuli i jazda. W tym wszystkim najbardziej zabójczy jest fakt, że raptem wczoraj zapłaciłem prawie 400zł za Guitar Hero III i ani myślę, by grać na PS3 w ową grę. DualShock2 w łapska i jedziemy z Ace Combat. I chyba doszedłem do tego, czemu tak ciągnie mnie do Ace Combat. To proste – jestem samolotowo-powietrznym świrem. Mam totalnego fioła na punkcie chmur, nieba, wzbijania się w powietrze, wszystkiego co głośne (pokażcie mi cichy myśliwiec, a ja pokażę Wam zielonego psa), szybkości i pojedynków powietrznych. Ace Combat daje mi wszystko naraz, dodatkowo okraszone dobrą fabułą i znośnym AI przeciwników (poziom Ace, na innych nie gram, chyba że muszę odblokować). Jedyny mankament to kiepskie tekstury ziemi, ale powiedzmy że dają radę. Miałem okazję dwa razy podróżować samolotem i zapisało się to złotymi zgłoskami w moich doświadczeniach życiowych. Przyspieszenie przy starcie, widoki z góry (Wierzcie lub nie, Europa z 9500 metrów jest piękniejsza niż wszystkie te cholerne budowle ze starymi przewodnikami razem wzięte) i dużo światełek w kabinie pilotów Wybaczcie, może to nieco wyolbrzymione, ale będąc tam, w górze, czułem się jak nadczłowiek. Wysokość, patrzenie na wszystkich z góry i błogi uśmiech goszczący na mej twarzy, gdy patrzyłem jak prędkościomierz dobija 480knot’ów (mile nautyczne, ok 900kph). Boskie. Jeśli ktokolwiek, kiedykolwiek zaproponuje mi przelot myśliwcem bojowym, to choćbym miała to być ostatnia rzecz jaką zrobię w życiu – pójdę na to.

Samoloty SĄ fajne. I nikt mi nie udowodni, że tak nie jest.

Take Care.